ஒரே ஒரு வரி

லலிதா தன் முதல் கடிதத்தை 1991 அக்டோபர் 4-ஆம் தேதி எழுதினாள். மாலை நேரம். திண்டுக்கல்லுக்கு அருகிலிருந்த அந்தச் சின்ன கிராமத்தில் மழைக்கால மேகங்கள் அப்போதுதான் கூடத் தொடங்கியிருந்தன. திருமணமாகி ஒரு வருடம் கூட ஆகவில்லை. அவளுக்கு வயது பத்தொன்பது. செல்வத்துக்கு இருபத்தைந்து. வீட்டுச் சுவர்களில் மஞ்சள் இன்னும் புத்தம் புதிதாக மணத்தது.

செல்வம் சிங்கப்பூருக்குக் கப்பல் ஏறி ஏழு மாதங்கள் ஆகியிருந்தன.

கிளம்பும் முதல் நாள் இரவு அவன் அவளிடம் சொன்னான் — “அங்க போய் சேர்ந்ததும், தங்குற இடம் ஒண்ணு அமைஞ்சதும், முதல் தபால் உனக்குத்தான். முகவரி எழுதி அனுப்பறேன். அப்புறம் நீ எழுது. உன் கையெழுத்துல ஊரே எனக்கு வந்துடும்.”

முகவரி வரவே இல்லை.

ஆனால் அவள் எழுதத் தொடங்கிவிட்டாள். அனுப்ப முடியாத கடிதங்களை எழுதக்கூடாது என்று எந்தச் சட்டமும் இல்லையே.

அந்த முதல் கடிதத்தை நான்கு மடிப்பாக மடித்து, சமையலறை அலமாரியில் இருந்த பழைய தகரப் பெட்டியில் வைத்தாள். மூடியை அழுத்தினாள். பெட்டி ஒரு சிறிய ‘டக்’ சத்தத்தோடு மூடிக்கொண்டது. அந்தச் சத்தம்தான் அவளுடைய அஞ்சல் முத்திரை.

ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும் ஒரு கடிதம். மழை பெய்தாலும், விரதம் இருந்தாலும், காய்ச்சல் வந்தாலும் — வெள்ளிக்கிழமை மாலை என்றால் விளக்கேற்றி, மை நிரப்பி, எழுதுவாள்.

இரண்டு வருடங்கள் இப்படியே கழிந்தன. முதல் பெட்டி நிறைந்தது. இரண்டாவது வந்தது.

1993-ஆம் வருடம் ஆடி மாதம், சிங்கப்பூரிலிருந்து ஊர் திரும்பிய ராசு, லலிதாவைத் தேடி வீட்டுக்கு வந்தான். சட்டைப் பைக்குள் இருந்து பல மடிப்புகளாக மடித்த ஒரு கடிதத்தை எடுத்து நீட்டினான்.

“எட்டு மாசத்துக்கு முன்னாடி சிங்கப்பூர்ல எங்க தங்கும் விடுதிக்கு அவனா தேடிக்கிட்டு வந்தான்மா. நான் ஊருக்குப் போறேன்னு எப்படியோ கேள்விப்பட்டிருக்கான். ரொம்ப இளைச்சுப் போயிருந்தான். என் கிட்ட இருந்த காகிதத்தையும் பேனாவையும் வாங்கி, அங்கயே நின்னுகிட்டே அவசர அவசரமா எழுதினான். எழுதும்போதெல்லாம் வாசல் பக்கமே திரும்பித் திரும்பிப் பாத்துகிட்டு இருந்தான்.”

“‘நான் தபால் போடுற நிலைமையில இல்ல. இது மட்டும் அவ கிட்ட சேத்துடு’ன்னான். வெளியில ரெண்டு பேரு அவனுக்காக நின்னுகிட்டு இருந்தாங்க. அவங்க கூடவே போயிட்டான். அப்புறம் என் பயணம் தள்ளிப் போயிடுச்சு. இத்தனை மாசம் இது என் சட்டைப் பையிலேயே இருந்துச்சு. மன்னிச்சுக்கோம்மா.”

மடிப்பு மடிப்பாகத் தேய்ந்து, வேர்வையில் மை பரவி, எழுத்துக்கள் பெரும்பாலும் கரைந்து போயிருந்தன. மடிப்புக் கோடுகளில் காகிதமே கிழிந்திருந்தது. படிக்கக் கூடியதாக மிஞ்சியிருந்தது — தொடக்கத்தில் ஒரு சொல், இறுதிக்கு அருகில் இரண்டு சொற்கள், அழுத்தி எழுதிய கையொப்பம் —

அவ்வளவுதான்.

பதில் எந்த முகவரிக்கு எழுதுவது என்று கேட்டாள். ராசு தலை குனிந்தான். “அவன் எங்க இருக்கான், என்ன நிலைமைன்னு எனக்குத் தெரியாதும்மா. கேட்டேன். பதில் சொல்லல. கூட வந்த அந்த ரெண்டு பேரு யாருன்னும் தெரியாது,” என்றான்.

லலிதா அந்தக் கரைந்த கடிதத்தைப் பூஜை அறையில் தெய்வப் படங்களுக்குப் பக்கத்தில் வைத்தாள். அவனிடமிருந்து வந்த ஒரே பொருள் அது. ‘கொஞ்ச நாள்’ என்ற இரண்டு சொற்களை அவள் பத்து வருடங்கள் நம்பினாள்.

---

வருடங்கள் தபால்காரன் கூடப் பார்க்காத வீட்டின் மேல் ஏறி இறங்கின.

1996-இல் லலிதாவின் அம்மா இறந்து போனாள். ஈமச் சடங்குகள் முடிந்த மறுநாள், காலி வீட்டில் லலிதா தனியாக உட்கார்ந்திருந்தாள். ஒவ்வொரு அறையிலும் அம்மாவின் மூச்சுக்காற்று இன்னும் நடமாடுவது போலிருந்தது. அன்று இரவே முடிவு செய்தாள். கொஞ்சம் புடவைகள், அம்மாவின் தாலிக்கயிறு, கரைந்த அந்தக் கடிதம், நிறைந்த மூன்று தகரப் பெட்டிகள் — இவ்வளவுதான் அவள் எடுத்துக்கொண்டது. அக்கா வீட்டின் பின்புறம் இருந்த சிறிய அறை அவளுடைய உலகமானது. ஜன்னலோர மேசை மேல் பெட்டிகளை வரிசையாக அடுக்கினாள். எழுதுவதைத் தொடர்ந்தாள்.

பெட்டிகள் கூடிக்கொண்டே போயின. வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு அவற்றைத் திறந்து பார்த்தவர்கள் ஒன்றைக் கவனித்திருக்கலாம் — ஒவ்வொரு பெட்டியும் ஒரு காலத்தின் குரல்.

முதல் பெட்டி ஏக்கம். இரண்டாவது கோபம் — “ஏன் ஒரு வரி கூட எழுதக் கூடாது?” என்று மையே கிழிக்கும் கேள்விகள். மூன்றாவது மன்றாட்டம். நான்காவது சோர்வு — எழுத்துக்கள் சிறுத்து, வரிகள் சாய்ந்து. ஐந்தாவது சமாதானம் — “உங்களுக்கு ஏதோ காரணம் இருக்கும். எனக்குத் தெரியணும்னு அவசியம் இல்ல.” ஆறாவது மௌனம் — சில கடிதங்களில் இரண்டே வரிகள்.

ஏழாவது பெட்டிதான் எல்லாவற்றையும் சொன்னது.

ஏழாவது பெட்டிக்குள் இருந்த ஒவ்வொரு கடிதமும் ஒரே கடிதம். மூன்றே வரிகள் —

நூற்றுக்கணக்கான முறை. கையெழுத்து மட்டும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தளர்ந்துகொண்டே போயிருந்தது.

அவள் மனதுக்குள் சிங்கப்பூர் எப்போதோ அடுத்த தெரு அளவுக்கு அருகில் வந்துவிட்டிருந்தது. அவன் எப்போதுமே — குழம்பு ஆறுவதற்குள் வந்துவிடக்கூடிய தூரத்தில்தான் இருந்தான்.

எப்போது தொடங்கியது என்று யாருக்கும் சரியாகத் தெரியாது. முதலில் சின்னச் சின்ன மறதிகள் — அடுப்பில் பால் பொங்கி வழிந்தது, அக்காவின் பெயருக்குப் பதில் அம்மாவின் பெயர் வந்தது. பிறகு நாட்கள் மறைந்தன. பிறகு வருடங்களே மறைந்தன. கடைசியாக வந்த வருடங்கள் முதலில் அழிந்தன. மனம் வருடம் வருடமாகப் பின்னோக்கி நடந்து போய், அவன் கூட இருந்த கடைசி வருடத்தில் நின்றுகொண்டது. ஊர் அதை ‘மறதி நோய்’ என்றது. அக்கா அவளைத் திண்டுக்கல் ஆஸ்பத்திரிக்கு அழைத்துப் போனாள். வயதான டாக்டர் நாடி பார்த்துவிட்டு மெதுவாகச் சொன்னார் — “உடம்புல ஒரு குறையும் இல்லம்மா. மனசுதான். அது எதையோ இறுக்கிப் புடிச்சிக்கிச்சு. மத்ததெல்லாம் விட்டுடுச்சு.”

மனம் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டது. அவனை மட்டும் விடவில்லை.

லலிதாவுக்கு அப்போது வயது முப்பது.

---

2003 பங்குனி மாதம். ஒரு புதன்கிழமை காலை.

ஊருக்குள் வரும் சிவப்பு நிறப் பேருந்து புழுதியைக் கிளப்பிக்கொண்டு ஆலமரத்தடியில் நின்றது. இறங்கியவர்களில் கடைசி ஆள் — மெலிந்த உடம்பு, வெயிலில் கருத்துப்போன முகம், முப்பத்தேழு வயசுக்குள் அங்கங்கே எட்டிப் பார்க்கத் தொடங்கியிருந்த நரை, வெளுத்துப்போன சட்டை, கையில் ஒரு பழைய துணிப்பை. பன்னிரண்டு வருடங்கள் ஒரு மனிதனை என்ன செய்யுமோ அதெல்லாம் செய்திருந்தது. அவளுக்கு வயசுக்கு முந்தி மறதி வந்தது. அவனுக்கு வயசுக்கு முந்தி நரை வந்தது. பேருந்து கிளம்பியது. புழுதி அடங்கியது. அவன் மட்டும் அந்த மரத்தடியில் அசையாமல் நின்றிருந்தான் — திரும்பி வந்துவிட்ட ஒருவனுக்கு அடுத்த அடி எப்படி எடுத்து வைப்பது என்று தெரியாதது போல.

ஊர்க்காரர்கள் கேட்டார்கள் — “என்ன கொண்டு வந்திருக்க?” அவன் பதில் சொல்லவில்லை. பன்னிரண்டு வருடங்கள் — போகும்போது எடுத்துப்போன அதே பையை விட லேசாகத் திரும்பி வந்திருந்தன.

ஊருக்குள் பேச்சு பலவிதமாக ஓடியது. சிறையில் இருந்திருப்பான் என்றார்கள் சிலர். கடன்காரர்களிடம் மாட்டிக்கொண்டிருப்பான் என்றார்கள் சிலர். கப்பல் ஏற்றிவிட்ட முகவரே ஏமாற்றிவிட்டான் என்றார்கள் வேறு சிலர். அவன் எதற்கும் ஆமாம் என்று சொல்லவில்லை. இல்லை என்றும் சொல்லவில்லை. கேட்டவர்களின் கண்களை அவன் பார்த்ததும் இல்லை.

அக்கா வீட்டு வாசலில் அவன் வந்து நின்றபோது, லலிதா முற்றத்தில் அரிசி புடைத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

சுளகு கீழே விழவில்லை. கை நடுங்கவில்லை. கண்கள் குழம்பவில்லை. பன்னிரண்டு வருடங்கள், நரைத்த தலை, மெலிந்த தோள்கள் — எதுவும் அவளைக் குழப்பவில்லை. உலகத்தையே மறந்துபோன அந்த மனம், அவனை ஒரே பார்வையில் அடையாளம் கண்டது.

“வந்துட்டீங்களா,” என்றாள். ஆச்சரியம் இல்லை. கோபம் இல்லை. கேள்வி கூட இல்லை. நேற்று மாலை கடைத்தெருவுக்குப் போய் வந்தவனிடம் பேசுவது போல —

“நல்ல வேளை. இட்லி மாவு அரைச்சு வெச்சிருக்கேன். ஆட்டுக்கறி குழம்பு அடுப்புல இருக்கு. ஆறிப்போகும் முன்னால சாப்பிடுங்க.”

செல்வம் அப்படியே நின்றிருந்தான். அவன் தொண்டையில் பன்னிரண்டு வருடங்கள் ஒன்றாக அடைத்துக்கொண்டன.

மறதி அவள் மனதை வருடம் வருடமாகப் பின்னோக்கி நடத்திக்கொண்டு போய், அவன் கூட இருந்த கடைசி வருடத்தில் — 1991-இல் — நிறுத்தி வைத்திருக்கிறது என்று அவனுக்குப் புரிய அன்று மாலை வரை ஆயிற்று. அவள் அவனை அடையாளம் கண்டாள் — ஆனால் கிளம்புவதற்கு முந்தைய நாள் இரவின் அவனை. “நாளைக்குக் காலையில்தானே பஸ்?” என்று இரவு உணவின்போது கேட்டாள். “போகாதீங்க,” என்று மெதுவாகச் சொன்னாள். “போனீங்கன்னா, நான் கடிதம் எழுதிக்கிட்டே இருப்பேன். வர மாட்டீங்க.”

அவன் சாப்பிட்ட கையை அலம்பவே இல்லை. அப்படியே அமர்ந்திருந்தான்.

---

அவன் அங்கேயே தங்கினான்.

ஒவ்வொரு காலையும் அவள் அவனிடம் அதே கேள்விகளைக் கேட்டாள் — “நாளைக்குத்தானே பஸ்? போகாதீங்க.” ஒவ்வொரு காலையும் அவன் “போகல. எங்கயும் போகல,” என்றான். அவளுக்கு அது ஒவ்வொரு முறையும் முதல் முறை கேட்பது போல ஒரு நிம்மதியைக் கொடுத்தது. உலகில் எந்த மனைவிக்கும் கிடைக்காத ஒரு வரம் அவளுக்குக் கிடைத்திருந்தது — கணவன் ஊரிலேயே இருக்கிறான் என்ற செய்தியை ஒவ்வொரு நாளும் புதிதாகக் கேட்கும் வரம். அதே சாபமும்.

சில நாட்களில் அவள் அவனுக்குப் பரிமாறிவிட்டு, புதுப் பெண்ணின் கண்களோடு அவன் சாப்பிடுவதையே பார்த்துக்கொண்டிருப்பாள். ஒரு நாள் அவன் மெதுவாக அவள் கையைப் பிடிக்கப் போனான். அவள் நாணத்தோடு விலக்கிக்கொண்டாள் — “யாராவது பாத்துடப் போறாங்க,” என்றாள். திருமணமாகிப் பன்னிரண்டு வருடங்கள் ஆகியிருந்தன. அவளுக்குள் இன்னும் முதல் வருடம்தான் நடந்துகொண்டிருந்தது.

அவன் சாப்பிடும் விதம் மட்டும் வேறாக இருந்தது — தட்டை ஒரு கையால் மறைத்துக்கொண்டு, யாரோ பறித்துவிடப் போகிறவர்கள் போல வேக வேகமாக. எங்கே கற்றுக்கொண்டான் என்று அவள் கேட்கவில்லை. அவளுக்குக் கேள்விகளே இல்லையே.

இரவுகளில், அவள் தூங்கியபிறகு, அவன் விளக்கை அணைக்காமல் பெட்டிகளைத் திறந்தான். ஒரு இரவுக்கு ஒரு பெட்டி. ஏக்கத்தின் பெட்டி. கோபத்தின் பெட்டி. மன்றாட்டம். சோர்வு. சமாதானம். மௌனம். ஒவ்வொரு கடிதமாகப் படித்தான். சில இரவுகளில் ஒரே கடிதத்தை மறுபடி மறுபடி படித்தான். அழுதானா என்று சொல்ல ஆளில்லை. அந்த அறையில் விளக்கு மட்டும் விடிய விடிய எரிந்தது.

ஏழாவது பெட்டியைத் திறந்த இரவு, அவன் வெகு நேரம் எதையும் படிக்கவில்லை. ஒரே கடிதம் நூற்றுக்கணக்கான முறை. இட்லி மாவு. ஆட்டுக்கறி குழம்பு. வந்துடுங்க. அவன் கை நடுங்கியது.

அந்த இரவு முடிந்த விடியற்காலையில், சிங்கப்பூரிலிருந்து கொண்டு வந்த தன் துணிப்பையை அவன் பரண் மேல் வைத்தான். பன்னிரண்டு வருடங்கள் பத்திரமாகத் தூக்கித் திரிந்த பை அது. அதற்குப் பிறகு அது கீழே இறங்கவே இல்லை.

ஒரு மாலை, அவள் அருகில் அமர்ந்து, மிகவும் சிரமப்பட்டு ஆரம்பித்தான் — “லலிதா, நான் ஏன் இத்தனை வருஷம்…”

அவள் அவன் கையை மெதுவாகத் தட்டினாள். “மழை வரப்போகுது,” என்றாள். “துணியை எடுத்து வைங்க. குழம்பு ஆறப்போகுது. சீக்கிரம் வாங்க.”

விளக்கம் அவன் வாய்க்குள்ளேயே இறந்துபோனது. அவளுக்கு அது தேவையில்லை. காரணங்களுக்கெல்லாம் அப்பால் அவள் எப்போதோ போய்விட்டாள். அவளுடைய உலகத்தில் அவன் எங்கும் போகவே இல்லை — நாளைக் காலை பஸ் இன்னும் வரவே இல்லை.

---

அந்த வருடம் ஐப்பசி மாதம் முதல் மழை பெய்த இரவு, லலிதா தூக்கத்திலேயே போய்விட்டாள்.

போகும்போது அவள் முகத்தில் எந்த வலியும் இல்லை என்று அக்கா சொன்னாள். தலையணைக்குப் பக்கத்தில் மை நிரப்பிய பேனா. மேசை மேல் ஒரு முடிக்கப்படாத கடிதம். கடைசி வரி பாதியிலேயே நின்றிருந்தது —

அவள் கையில் பச்சை வளையல்கள் அப்படியே இருந்தன. பன்னிரண்டு வருடங்களில் ஒன்று கூட உடையவில்லை. உடையாமல் பார்த்துக்கொள்கிறேன் என்று அவள் எழுதியிருந்தாள். பார்த்துக்கொண்டாள்.

அவளுடைய முதல் கடிதத்திற்குச் சரியாகப் பன்னிரண்டு வருடங்கள் கழித்து, அதே ஐப்பசி மாதத்தில், அதே மழையில்.

ஊர்ப் பெண்கள் குளிப்பாட்டும்போது சொல்லிக்கொண்டார்கள் — “பாவம். காத்திருப்பு முடிஞ்சுபோச்சு.”

அன்று இரவு செல்வம் கிணத்தடியில் தனியாக உட்கார்ந்திருந்தான். மழை ஓய்ந்திருந்தது. கூரை ஓரத்திலிருந்து தண்ணீர் சொட்டிக்கொண்டிருந்தது. அவன் யாரிடமும் எதுவும் பேசவில்லை.

இங்கேயே இருந்திருந்தா என்ன குறைஞ்சிருக்கும் — என்ற ஒரே ஒரு கேள்வி மட்டும் அவனுக்குள் திரும்பத் திரும்ப வந்தது. அதற்கு பதில் வரவில்லை. வராது என்றும் அவனுக்குத் தெரிந்தது.

அவள் எதுவும் செய்யவில்லை. காத்திருந்தாள். அவ்வளவுதான்.

யாரும் அவனிடமிருந்து எதையும் பறிக்கவில்லை. அவன் வேறு பக்கம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, நாட்கள் அமைதியாக நகர்ந்து போயிருந்தன. வீட்டு வாசலில், ஒரு தகரப் பெட்டிக்குள், அவனுக்காகக் காத்திருந்ததைத் திரும்பிப் பார்க்க அவனுக்குப் பன்னிரண்டு வருடங்கள் ஆகியிருந்தன.

காலம் யார் மேலும் கோபப்படுவதில்லை. யாரையும் தண்டிப்பதுமில்லை. அது வெறும் ஓட்டம் — ஆற்று வெள்ளம் போல. போன தண்ணீர் திரும்பி வருவதில்லை. அந்த ஓட்டத்தில் அவளை அது ஒரு விதமாக மாற்றியது. அவனை இன்னொரு விதமாக. அதில் எந்த அர்த்தமும் இல்லை. எந்தத் திட்டமும் இல்லை. நகர்ந்தது. அவ்வளவுதான்.

விடிந்ததும் அவன் கிணற்றிலிருந்து தண்ணீர் இழுத்து முகம் கழுவினான். உள்ளே போய் விளக்கை அணைத்தான். அன்று அவன் அழுததாக யாரும் சொல்லவில்லை.

---

செல்வம் எங்கும் போகவில்லை.

அக்கா வீட்டின் அதே பின்புற அறையில் அவன் இருக்கிறான். ஜன்னலோர மேசை மேல் ஏழு தகரப் பெட்டிகள் அப்படியே இருக்கின்றன. அவற்றுக்குப் பக்கத்தில் இப்போது எட்டாவது ஒன்று.

ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமை மாலையும் அவன் விளக்கேற்றுகிறான். முதல் பெட்டியிலிருந்து ஒரு கடிதத்தை எடுக்கிறான் — வரிசைப்படி, 1991 அக்டோபர் நான்காம் தேதியிலிருந்து. அதை முழுவதுமாகப் படிக்கிறான். பிறகு அதற்குப் பதில் எழுதுகிறான். என்ன எழுதுகிறான் என்று யாருக்கும் தெரியாது. எழுதி முடித்ததும் மடித்து எட்டாவது பெட்டியில் வைக்கிறான். மூடியை அழுத்துகிறான். பெட்டி அதே சிறிய ‘டக்’ சத்தத்தோடு மூடிக்கொள்கிறது.

அவளுடைய கடிதங்கள் அறுநூற்றுக்கும் மேல. அவன் அவசரப்படுவதில்லை. வாரத்துக்கு ஒன்று. அவ்வளவுதான்.

அந்தப் பன்னிரண்டு வருடங்களில் அவன் எங்கிருந்தான், ஏன் ஒரு வரி கூட எழுதவில்லை — அந்த பதில் எட்டாவது பெட்டிக்குள் எங்கோ ஒரு கடிதத்தில் இருக்கிறது.

அதை இன்னும் யாரும் படிக்கவில்லை.

மேசை மேல் எட்டு பெட்டிகள் பக்கம் பக்கமாக இருக்கின்றன. அவளுடைய கடிதங்களும் அவனுடைய கடிதங்களும் — ஒன்றையொன்று படிக்காமலேயே — ஒரே அறையில், ஒரே மழைக்காற்றில், ஒன்றாகப் பழுப்பேறிக்கொண்டிருக்கின்றன.

அவர்கள் இருவருக்கும் கிடைக்காத ஒன்று அந்தக் காகிதங்களுக்குக் கிடைத்திருக்கிறது.

ஒன்றாக முதுமை அடைவது.