மல்லிகை மணம்

"After the people are dead, after the things are broken and scattered, the smell and taste of things remain poised a long time, like souls — ready to remind us, waiting and hoping for their moment."

>

— Marcel Proust, In Search of Lost Time (1913)

மார்ச் மாதம், மதியம் ஏறக்குறைய இரண்டு மணி. மார்க்கெட்டிங் பிரிவில் வேலை செய்யும் பிரியா ஒரு சிறிய மண் தொட்டியை கிரணின் மேசையின் மூலையில் கொண்டு வந்து வைத்தாள். தொட்டியில் ஈரமான மண், அதில் ஒரு மல்லிகைச் செடி.

"அம்மா இந்தியாவிலிருந்து கிளைகள் அனுப்பினாங்க," என்று சொல்லி சிரித்தாள். "வளர்ச்சி நல்லா இருக்கு. மாலை நேரத்துல மணம் அருமையா இருக்கும் — பாருங்க."

கிரண் புன்னகைத்து நன்றி சொன்னான். அவளுக்குத் தெரியாது, அது வெறும் ஒரு மரியாதைப் புன்னகை அல்ல என்று.

அவனுக்கு நாற்பத்தி இரண்டு வயது. சிலிக்கான் வேலியில் ஒரு பெரிய நிறுவனத்தின் மூத்த துணைத் தலைவன். பதினான்காவது மாடியில் கண்ணாடிச் சுவர்களுக்குள் அலுவலகம். மேசையில் மூன்று கணினித் திரைகள். மனைவி ஸ்ருதி — கதிரியல் மருத்துவர். இரண்டு குழந்தைகள், நல்ல பள்ளியில். வெளியே பார்க்க, வெற்றி பெற்ற வாழ்க்கை.

கிரண் திரையில் கண்களைச் செலுத்தினான். மின்னஞ்சல்கள், கூட்ட அழைப்புகள், ஒரு பழைய அறிக்கையின் திருத்தம். ஒரு சாதாரண செவ்வாய்க்கிழமை.

ஜன்னல் கொஞ்சம் திறந்திருந்தது. திடீரென்று காற்று திசை மாறியது. மல்லிகையின் மணம் நேராக அவன் மூக்குக்கு வந்தது.

மல்லிகையின் மணம் ஒருபோதும் மெல்லியதாக இருந்ததில்லை. அடர்த்தியாக, கிட்டத்தட்ட தொடக்கூடிய அளவு கனமாக இருக்கும். அவன் முதுகெலும்பில் ஒரு நடுக்கம். கைகள் கீபோர்டில் நின்றன. ஒரு நினைவு வந்தது — அவனுடைய மனம் அல்ல, உடலே நினைவுகூர்ந்தது.

அலுவலகம் அப்படியேதான் இருந்தது. ஆனால் கிரண் அங்கே இல்லை. அவனைச் சுற்றியிருந்தது இப்போது வேறு காலம், வேறு இடம். எட்டாயிரம் மைல் தொலைவு. இருபத்தாறு வருடம் முன்.

ஒரே ஒரு மணம் போதும். அதைச் செய்வதற்கு.

---

உஷா — அவன் ஒன்பதாவது, பத்தாவது வகுப்பில் சக மாணவி. ஒரே பள்ளி, ஆனால் தரைத்தளத்தில் ஆண்களின் வகுப்புகள், முதல் தளத்தில் பெண்களின் வகுப்புகள். மதிய உணவு நேரத்தில், விளையாட்டு நேரத்தில், காலையில் வந்து போகும்போது — படிக்கட்டில், வராந்தாவில், மைதானத்தில் — ஒருவரை ஒருவர் தினமும் பார்ப்பார்கள். ஒரே பாடப்புத்தகம், ஒரே தேர்வு, ஒரே நேரம். ஒரு நாள் கணக்கு வகுப்புக்குப் பிறகு படிக்கட்டில் சந்தித்தபோது ஒரு பென்சில் கேட்டிருக்கிறான், கொடுத்திருக்கிறாள். அவ்வளவுதான்.

உஷா "ராஜ் டைப்பிங் இன்ஸ்டிட்யூட்"-ல் சேர்ந்திருக்கிறாள் என்ற செய்தி காதில் விழுந்த அதே வாரம், அவன் அம்மாவிடம் சொன்னான் — "கம்ப்யூட்டர் காலம் வரப்போகுதாமே, டைப்பிங் தெரிஞ்சா உதவும்." வாயில் கம்ப்யூட்டர். மனதில் வேறொரு பெயர். அம்மா சரி என்றாள். மாதம் ஐம்பது ரூபாய். அடுத்த திங்கள் காலை, ஏழு மணிக்கு முன், அவன் அந்த அறையின் வாயிலில் நின்றான்.

வாயிலுக்கு முன் ஒரு சிமெண்டு படி. செருப்பு கழற்றியே உள்ளே போக வேண்டும் — ஆசிரியர் வைத்த விதி. அன்று காலை, அவன் கண்கள் முதலில் அந்தப் படியில்தான் விழுந்தன. மற்ற செருப்புகள் கண்ணில் படவே இல்லை. ஒரே ஒரு ஜோடி தெரிந்தது. சிறிய பாதம். கருப்பு — மென்மையான பளபளப்பு. குதிக்கால் சற்று உயர்ந்தது. உள்ளங்கால் வைக்கும் இடத்தில் ஒரு வெள்ளை முட்டை வடிவம் — பால் போல, மல்லிகைப் பூ போல. அவன் கண்ட எல்லாப் பொருட்களிலும் அந்த ஒரு ஜோடிக்கு ஈடு இல்லை.

தனது செருப்பை மிக கவனமாகக் கழற்றினான். அவளுடையதின் அருகே — விளிம்பு விளிம்பைச் சற்றே தொடும்படி வைத்தான். ஒரு நூல் இடைவெளி கூட இல்லாமல். தோல், தோலைத் தொட்டது. அவ்வளவுதான். ஆனால் அந்தச் சிறு தொடுதலில், அவனுடைய கைகள் அவளுடைய கைகளைத் தொட்டது போல உணர்ந்தான். வாயிலில் ஒரு கணம் நின்று, அந்த இரண்டு செருப்புகளையும் பார்த்துவிட்டுத்தான் உள்ளே போனான். யாருக்கும் தெரியாத ஒரு ரகசியம். அவளுக்கும் தெரியாத ஒரு ரகசியம். ஆனால் அந்த இரண்டு செருப்புகளுக்குத் தெரியும்.

உள்ளே — பத்து மாணவர்கள், கருப்பான கனமான இரும்பு வாடைக் கொண்ட பழைய தட்டச்சு இயந்திரங்கள். ஆசிரியர் ஒரு வயதான மனிதர். உள்ளே வந்து "அடியுங்க — The quick brown fox jumps over the lazy dog — இருபது தடவை, தவறு இல்லாம," என்று சொல்லிவிட்டு செய்தித்தாளில் முகம் புதைப்பார். அவர் தலை குனிந்த நொடியிலிருந்து, அறையின் ஒலி வேறு ஆகும் — விரல்களின் சத்தம், ஆனால் அதற்குப் பின்னால், அவளுடைய மூச்சு.

ஐந்து நாட்களுக்கு ஒரு முறை — அதிர்ஷ்டம் இருந்தால் இரண்டு முறை — ஆசிரியர் அவளுக்குப் பக்கத்தில் அவனை அமர வைப்பார். அந்த நாட்களில் விரல்கள் தாமாகவே ஓடும். பக்கத்தில் உஷா மெதுவாகத் தட்டச்சு செய்வாள், தவறு செய்து அழித்துப் போடுவாள், ஒரு மென்மையான பெருமூச்சு. கிரண் அவள் முகத்தைப் பார்க்க மாட்டான் — பார்த்தால் சிக்கிக்கொள்வான். ஆனால் கண் ஓரத்தில் எல்லாம் தெரியும். பின்னல். மல்லிகைப் பூக்கள். கழுத்தின் வளைவு. முழங்கையில் சிறிய மறு.

ஒரு பத்தி முடியும் நேரத்தில், இருவரும் ஒரே வேகத்தில் அதே வரிசை விசைகளை எட்டுவார்கள். மிக அரிதாக — மாதத்துக்கு ஒரு முறை, ஒருவேளை — அவளுடைய முழங்கை அவனுடையதைத் தொட்டுவிடும். ஒரே நொடி. இரண்டு கூட இல்லை. ஆனால் அந்த நொடியில் அறை மறையும். ஓசை மறையும். தட்டச்சு கம்பிகள் காற்றில் நிற்கும். அவள் முகத்தைத் திருப்பாமல் தட்டச்சு தொடர்வாள். ஆனால் அந்தச் சிறு திகைப்பில், அவளுடைய விரல்கள் ஒரு விசையைத் தவற விட்டிருக்கும். அதை மட்டும் அவள் திருத்தாமல் விட்டுவிடுவாள். அந்த ஒரு தவறு — அதுதான் அவளுடைய பதில்.

அன்று — அந்த நாள் முழுவதும் — அவன் கால்கள் தரையில் படவில்லை. கணக்கு வகுப்பில் ஆசிரியர் என்ன கேட்டாலும் சிரிப்பு வரும். மதிய உணவில் அன்னம் இனிக்கும். வீடு திரும்பும் வழியில் ஆகாயம் கொஞ்சம் நீளமாகத் தோன்றும். இந்த உலகத்தில் ஒரு ரகசியம் இருக்கிறது — அது அவனுக்கும் அவளுக்கும் மட்டும் தெரியும். அதை யாரிடமும் சொல்லத் தேவையில்லை. அதுவே போதும்.

இயந்திர எண்ணெய், ஈர புழுதி, தெருவின் டீக்கடை — அத்தனை வாசங்களையும் கடந்து, அவளுடைய மல்லிகை வாசம் நேராக அவனுடைய மூச்சுக்குள் வரும். காலை ஏழு மணிக்குப் புதிது, ஒரே மணி நேரம்தான் பின்னலில் இருந்திருக்கும். அந்த வாசம் அந்த அறையில் மட்டும் இருந்தது. அந்தச் சிறு பாதத்தில் மட்டும் இருந்தது. அந்த ஒரு வயதில் மட்டும் இருந்தது.

---

ஒரு வியாழக்கிழமை காலை. மே மாதம், மூன்றாவது வாரம். இதை வாழ்நாள் முழுவதும் மறக்க மாட்டான்.

வகுப்பு முடிந்தது. எல்லோரும் வெளியேறினார்கள். கிரண் மெதுவாக எழுந்தான். அறை கிட்டத்தட்ட காலியாகிக்கொண்டிருந்தது.

அப்போது பார்த்தான். உஷா உட்கார்ந்திருந்த நாற்காலியின் அருகில், தரையில், ஒரே ஒரு மல்லிகைப் பூ கிடந்தது.

வெள்ளை. தண்டு பச்சை, மென்மை. சற்று முன்னேதான் விழுந்திருக்கும்.

சுற்றிப் பார்த்தான். ஆசிரியர் வெளியே. அறை காலி.

குனிந்து வலது கையால் மெதுவாக எடுத்தான். நினைத்ததை விட இலேசாக இருந்தது. பூ இன்னும் சூடாக இருந்தது — அவள் கழுத்தின் வெப்பத்தை இன்னும் சுமந்திருந்தது என்று நினைத்தான். நினைத்ததே கூட ஒரு மீறல் போல.

சட்டைப் பையில் வைத்தான். இதயத்தின் நேராக மேலே. பொத்தான் போட்டுக் கொண்டான்.

அன்று நாள் முழுவதும் வேறொரு உலகில் இருந்தான். கணக்கு வகுப்பில் ஒரு வார்த்தை கேட்கவில்லை. மதிய உணவு வந்தது போனது. சாப்பிடவில்லை. மாலை மணி அடித்தவுடன் வெளியேறினான். மிதிவண்டியை வேகமாக ஓட்டினால் சட்டைப் பையில் இருப்பது நசுங்கிவிடும் என்று மெதுவாக ஓட்டினான்.

வீட்டில் யாரும் பார்க்காமல் அறைக்குப் போனான்.

ஒரு சிறிய நாட்குறிப்பு. அப்பா துணை ஆய்வாளராக இருந்ததால், ஒவ்வொரு புத்தாண்டிலும் வீட்டுக்குப் பல டைரிகள் வந்து குவியும் — பல்வேறு வங்கிகள், கடைகள், அரசு துறைகள் கொடுக்கும் வழக்கம். அப்பா ஒன்றை வைத்துக்கொள்வார். மீதி அறையின் மூலையில் கட்டுக்கட்டாகக் கிடக்கும்.

1992-ம் ஆண்டின் டைரிகளில் ஒன்று — தளபதி படம் முந்தைய நவம்பரில் வெளியான பிறகு, யாரோ ஒரு கடை விளம்பரத்துக்காக அச்சிட்டது. ஒவ்வொரு பக்கத்திலும், காகிதத்தின் நடுவில், மென்மையான சாம்பல் வண்ணத்தில், ரஜினியின் வாட்டர்மார்க். கருப்பு கண்ணாடி, தலையை சற்று சாய்த்த அந்த வசீகரமான கோணம். கிரண் ஜனவரியில் அதைப் பார்த்துக் கண்டுகொண்டான். அப்பாவிடம் கேட்கவில்லை — சும்மா எடுத்துக்கொண்டான். அதுதான் அவன் வாழ்க்கையின் முதல் நாட்குறிப்பு.

ஜனவரியில் ஆர்வத்துடன் சில பக்கங்களை எழுதினான் — ஆசிரியர்கள் மீது புகார்கள், நினைவிலிருந்து வரைந்த சில முகங்கள், பார்க்க வேண்டிய படங்களின் பட்டியல், புரியாத ஒரு கணக்கு சமன்பாடு. ஆனால் ஜனவரியின் பாதியிலேயே ஆர்வம் வடிந்தது. பிப்ரவரி, மார்ச், ஏப்ரல் முழுவதும் — வெறுமை. ரஜினி மட்டும் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் காத்திருந்தார். ஏதோ ஒரு வரவுக்காக.

அந்த வரவு இன்று வந்தது.

அன்றைய தேதியின் பக்கத்தைத் திறந்தான் — மே 21. காகிதத்தின் நடுவில் ரஜினியின் வாட்டர்மார்க், அதைச் சுற்றி எழுதுவதற்கு வரிகள், மீதி எல்லாம் வெறுமை.

மல்லிகைப் பூவைச் சட்டைப் பையிலிருந்து கவனமாக வெளியே எடுத்தான். அந்தப் பக்கத்தின் நடுவில் — ரஜினியின் முகத்துக்குச் சற்று மேலே — மிக மென்மையாக வைத்தான். தண்டு பக்கத்தின் விளிம்போடு நீண்டிருக்கட்டும். பிறகு நாட்குறிப்பை மிக மெதுவாக மூடினான் — காற்று கூட உள்ளே நுழையக் கூடாது.

மேசையின் மீதிருந்த மூன்று பாரமான பாடப் புத்தகங்களை எடுத்து நாட்குறிப்பின் மேல் சமமாக அடுக்கினான். ஒரே இடத்தில் அழுத்தம் விழக்கூடாது.

மறுநாள் காலை திறந்து பார்த்தான். பூ காகிதத்தில் சிறிது ஒட்டியிருந்தது — ஒரு இதழ் ரஜினியின் கண்ணுக்கு மேல், இன்னொன்று அவருடைய தோளில். வாரம் கடக்கும்போது பழுப்பாக மாறியது. மாதம் முடியும்போது — காகிதம் போல மெல்லியதாக, பண்டைய சுவடி போல உடையக்கூடியதாக. ஆனால் பாதுகாக்கப்பட்டது. அவனுடையது. ரஜினி அதைக் காவல் காத்தார்.

இந்த நாட்குறிப்பை அடுத்த இருபத்தாறு வருடம் தன்னுடன் சுமந்தான்.

---

ஒரு வாரம் கழித்து, வகுப்புத் தோழி எழிலரசி — யாருக்கும் தெரியாத ரகசியங்கள் அவளுக்குத் தெரியும் — சாதாரணமாகச் சொன்னாள், ஒரு விளம்பரத்தைச் சொல்வது போல: "உஷாவுக்கு வேறு யாரோ ஒரு பையனைப் பிடிக்கும், தெரியுமா?"

கிரண் ஒன்றும் சொல்லாமல் நின்றான். வெளியே எந்த அசைவும் இல்லை. உள்ளே — ஒருவர் ஒவ்வொரு அறையாக விளக்கை அணைப்பது போல, கடைசியில் இருட்டு மட்டும் மிஞ்சும் வரை.

உஷாவுக்கு அவன் இல்லை.

அவளைக் குற்றம் சொல்லவில்லை. எப்படிச் சொல்ல முடியும்? அவள் எதையும் வாக்களிக்கவில்லை. நேரடியாகப் பேசவே இல்லை. ஒரு செருப்பு, ஒரு முழங்கை, ஒரு திருத்தாமல் விட்ட தவறு — இவை அவன் உள்ளுக்குள் கட்டிய ஒரு கோபுரம். ஆதாரங்கள் இல்லை.

சோகம் நாடகமானது அல்ல. அழவில்லை. யாரிடமும் சொல்லவில்லை. ஒரு மரத்துப்போன உணர்வு — தான் நம்பாமல் நம்பிக்கொண்டிருந்த ஒரு சாத்தியம், கடலில் தொலைவில் மிதந்த ஒரு பலகை, மூழ்கிவிட்டது. உலகம் தொடர்ந்தது. ஆனால் ஏதோ ஒரு பகுதி — ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்த ஒரு பகுதி — அணைந்துவிட்டது.

அன்று மாலை வீட்டுக்கு வந்து, மெத்தை அடியில் இருந்த நாட்குறிப்பை எடுத்தான். மே 21-ம் தேதியின் பக்கம். நீண்ட நேரம் பார்த்தான். ஒன்றும் செய்யவில்லை. பிறகு நாட்குறிப்பை மூடிப் பாடப்புத்தகங்களின் கீழே வைத்தான்.

அடுத்தப் பல வருடங்களுக்கு அந்தப் பக்கங்களைத் திறக்கவில்லை.

---

வருடங்கள் கடந்தன. கல்லூரி முடிந்தது. தென் சென்னையில் ஒரு சிறிய நிறுவனத்தில் கணினி பயிற்றுநராகச் சேர்ந்தான்.

ஒரு நாள் ஒரு புதிய பயிற்றுநர் சேர்ந்தாள். வேறு ஆசிரியர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள் — "புதியவங்க, கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸ். மெதுவா பேசுவாங்க."

ஊழியர் அறை. மாலை. சூரியன் மறையும் நேரம். அறையில் தங்கம் போல வெளிச்சம்.

வாயில் நின்றான். அந்தப் பெண் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

உஷா.

மெல்லியவளாக ஆகியிருந்தாள். கண்களில் ஏதோ ஒரு சோர்வு. வெளிர் மஞ்சள் சல்வார். முடி இப்போது குட்டையாக. பின்னல் இல்லை. மல்லிகை இல்லை.

ஒரு கணம் — ஒரே ஒரு கணம் — எல்லாமே பேசப்பட்டது.

செருப்புகள். தட்டச்சு. மல்லிகை. முழங்கை தொட்ட நொடி. ஒரு வாரம் கழித்து ஒளி அணைந்த மாலை. வருடங்கள். அவள் கண்மணிகள் சிறிது விரிவடைந்தன. மூச்சு நின்றது. வாய் ஏதோ சொல்ல ஆரம்பித்து, நின்று, மீண்டும் ஆரம்பித்தது.

"எப்படி இருக்கே?" என்று கேட்டாள். தொழில்முறை குரல்.

"நல்லா இருக்கேன்," என்றான்.

பள்ளியில் உஷா — ஓயாமல் பேசும் பெண். ஒரு நாள் முடியாமல் நூறு கதைகள். எல்லாவற்றையும் பற்றி, எல்லோரிடமும். இந்த உஷா வேறு. ஊழியர் அறையில் தேநீர் குடிப்பாள், ஒன்றும் சொல்லாமல். யாராவது கேட்டால் சுருக்கமாகப் பதில். தேவையின்றி சிரிக்க மாட்டாள். அந்த சத்தம், அந்த ஓட்டம், அந்த பின்னலில் மல்லிகை வைத்த ஆர்வம் — எங்கே போனது? இடையில் உள்ள வருடங்கள் என்ன செய்தன? கேட்கப் பயமாக இருந்தது. கேட்கும் உரிமையும் இல்லை.

ஒரு மாதம் ஒன்றாக வேலை செய்தார்கள். அதற்குள், அவன் மட்டும் கவனிக்கவில்லை — அவளும் கவனிக்கிறாள் என்று கிரண் அறிந்துகொண்டான். காலையில் அவன் வாயிலில் கால் வைத்த நொடியில் அவளுடைய தலை சற்று உயரும். நேராக பார்க்க மாட்டாள். ஆனால் அவன் வந்த பிறகு, அவளுடைய தோள்கள் மிக சிறிதாகத் தளரும். மதிய உணவு நேரத்தில் அவன் வெளியே போனால், அவள் தனியாகச் சாப்பிட மாட்டாள் — காத்திருப்பாள், திரும்பி வரும் வரை. பிறகு ஒரே மேசையில், ஆனால் ஒன்றும் பேசாமல்.

ஒரு நாள் மாலை, அலுவலகம் காலியாக இருந்தது. ஊழியர் அறையில் இருவரும் மட்டும். கிரண் காகிதங்களை ஒழுங்கு செய்துகொண்டிருந்தான். அவள் வாயிலில் நின்றாள்.

"கிரண்," என்றாள். அவ்வளவுதான். ஒரு வார்த்தை.

அவன் தலை உயர்த்தினான். அவள் முகத்தில் எதையோ சொல்ல வேண்டும் என்ற ஆர்வம். உதடுகள் சற்று திறந்தன.

ஒரு நீண்ட நிசப்தம்.

பிறகு அவள் சிரித்தாள் — அந்தப் பழைய சிரிப்பு, மிக மங்கலாக, ஒரு கணம். "நாளைக்கு சந்திப்போம்," என்றாள். வெளியே போய்விட்டாள்.

அன்று இரவு கிரண் தூங்கவில்லை. அவள் என்ன சொல்ல நினைத்தாள்? "உனக்கு ஞாபகம் இருக்கா, அந்த தட்டச்சு வகுப்பு?" "ஏன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை?" "நான் காத்திருந்தேன்"? இவற்றில் எதுவாக இருந்திருக்கும்?

மறுநாள் காலை, அவள் முதலில் வந்திருந்தாள். ஒரு புன்னகை. சாதாரண புன்னகை. நேற்றைய கணம் இல்லை. அல்லது இருக்கிறது, ஆனால் இருவருமே அதை மறக்க முடிவு செய்துவிட்டோம்.

அந்த நாள் முதல், அவன் மட்டும் காத்திருக்கவில்லை — அவளும் காத்திருக்கிறாள் என்று தெரிந்தது. யார் முதலில் சொல்வது? பள்ளியில் அவன் சொல்லத் தெரியாமல் இருந்தான். அவளுக்குத் தெரிந்திருக்கலாம், ஆனால் அவளும் சொல்லவில்லை — ஒருவேளை அப்போது அவள் தயாராக இல்லை, ஒருவேளை வெறுமனே — பதினாறு வயது.

இப்போது இருபத்தைந்து. வேறு கதை. ஆனால் இருவருமே சொல்லத் தெரியாமல்தான் இருக்கிறார்கள். ஒருவர் ஒருவரைப் பார்த்தபடி, காத்தபடி, யாராவது ஒருவர் முதலில் கதவைத் திறக்கட்டும் என்று.

யாரும் திறக்கவில்லை.

ஒரு மாதம் முடிய நெருங்கியது. கிரண் ஒரு பெரிய நிறுவனத்தில் வேலை வாய்ப்பு பெற்றான். ராஜினாமா கடிதம் கொடுத்தான். அவள் கேள்விப்பட்டாள்.

கடைசி நாள், மாலை, அலுவலக வாயிலில் சந்தித்தார்கள். வேறு யாரும் இல்லை.

"போய் வரேன்," என்றாள்.

"போய் வா," என்றான்.

இருவருக்கும் தெரியும் — இது ஒரு கடைசிப் பார்வை என்று. ஆனால் ஒருவரும் "சந்திப்போம்" என்று கூட சொல்ல முடியவில்லை. அந்தப் பொய் பேசவும் வரவில்லை.

அவள் வெளியே நடந்தாள். மாலை வெளிச்சத்தில் அவளுடைய நிழல் நீண்டிருந்தது. அவன் வாயிலில் நின்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். வளைவில் திரும்புவதற்கு முன், ஒரு கணம், அவள் திரும்பினாள். கையை உயர்த்தவில்லை. சிரிக்கவில்லை. ஒரே ஒரு பார்வை. அதில் — ஒரு வாழ்க்கையில் சொல்ல முடியாத எல்லாமும் இருந்தது.

பிறகு திரும்பி நடந்தாள். மறைந்தாள்.

---

ஒரு வருடம் கழித்துத் திருமணம் செய்துகொண்டான்.

ஸ்ருதி — ஒரு நண்பனின் நண்பர். மருத்துவரின் மகள். ஒரு பிறந்தநாள் கொண்டாட்டத்தில் சந்தித்தார்கள். மூன்று மாதம் கழித்துக் குடும்பம் எதிர்பார்த்த முறையில் கேட்டான். அவள் ஆமாம் என்றாள்.

காதல் திருமணம் என்று சொல்லலாம் — இருவருமே ஒருவரை ஒருவர் தேர்ந்தெடுத்தார்கள் என்ற அளவில். ஆனால் கிரண் உஷாவுக்காக உணர்ந்த அந்த ஆழமான, எல்லாவற்றையும் விழுங்கும் காதலிலிருந்து பிறந்தது அல்ல. அமைதியான, நிலையான காதல். உணர்ச்சியின் மேல் அல்ல, பொருத்தத்தின் மேல் கட்டப்பட்டது.

இதற்காக நன்றி உணர்ந்தான். வாழ்ந்தபின் புரிந்தான் — உஷாவுக்கான காதல் திருமணத்துக்கான நல்ல அடிப்படை அல்ல. அது அழகான ஒரு உணர்வு. அதே நேரத்தில் எரித்துச் சாம்பல் ஆக்கும் உணர்வு. கட்டடத்துக்கு அல்ல.

ஸ்ருதியுடன் பாதுகாப்பு உணர்ந்தான். அமைதி உணர்ந்தான்.

இரண்டு குழந்தைகள். முதலில் மகள், பிறகு மகன். திருமணத்திற்குப் பத்து வருடம் கழித்து, ஒரு அமெரிக்க நிறுவனம் வேலை வாய்ப்பு கொடுத்தது. கலிபோர்னியா. 2012-ல் குடி பெயர்ந்தார்கள். கிரணுக்கு முப்பத்தாறு வயது.

அவளைப் பற்றி விசாரிக்கவில்லை. பொது நண்பர்களைக் கேட்கவில்லை. இணையத்தில் தேடவில்லை — அந்தச் சோதனை அவன் ஒருபோதும் வெல்லத் தெரியாதது என்று தெரிந்திருந்தது. புதிய வாழ்க்கை கட்டினான். மேலே ஏறினான். வெளியே பார்க்க — வெற்றி. உலகம் அளக்கும் அளவில் — மகிழ்ச்சி.

ஆனால் சில செவ்வாய்க்கிழமைகளில், சில மாலைகளில், சில காற்று மாறும் கணங்களில் — ஒரு மங்கலான ஏக்கம் வந்து போகும். அதை யாரிடமும் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

---

ஒவ்வொரு வருடமும் இந்தியா வந்தான். ஸ்ருதி தன் பெற்றோரைச் சந்திப்பாள். குழந்தைகள் உறவினர்களோடு விளையாடுவார்கள். அவன் — தவிர்க்க முடியாமல் — சென்னையில் அவள் ஒருகாலத்தில் வசித்த பகுதியில் காரை ஓட்டுவான்.

வீடு இன்னும் இருந்தது. வாயில் இன்னும் வெள்ளை. அவள் இன்னும் அங்கே வசிக்கிறாளா என்று தெரியாது. கேட்கவில்லை. கேட்க மனம் வரவில்லை.

உண்மையில், அந்தத் தடைகள் வெளியே இருந்து வருபவை அல்ல. அவனுக்கே தெரியும். கதவைத் தட்ட விரும்பவில்லை. கேட்க விரும்பவில்லை. அவள் இப்போது எங்கே, என்ன செய்கிறாள், எப்படி இருக்கிறாள் — எதையும் தெரிந்துகொள்ள விரும்பவில்லை. தெரிந்துகொண்டால், அவளைப் பற்றிய அவன் கதை முடிந்துவிடும். அந்தக் கதை இன்னும் முடியாமல், ஒரு திறந்த கதவாக, அவன் உள்ளுக்குள் வாழ வேண்டும்.

சென்னை வரும்போது அவளுடைய வீட்டைக் கடந்து ஓட்டினான். சடங்கு தொடர்ந்தது. இப்போது அவசரம் இல்லை. வலி இல்லை. ஒரு பழைய பிரார்த்தனை — பல ஆயிரம் முறை சொல்லி, அர்த்தம் தெரியாமலே சொல்லத் தெரிந்தது போல. கடந்தான். கடப்பதே போதும்.

---

இன்று இரவு. சிலிக்கான் வேலியில் ஒரு வீடு. அமைதி.

ஸ்ருதி புத்தக வட்டத்துக்குப் போயிருக்கிறாள். மகள் தன் அறையில் — ஒரு புத்தகத்தில் மூழ்கியிருக்கிறாள். மகன் தன் அறையில் — தொலைபேசியில். வீடு கிரணுக்கே சொந்தம், சில மணி நேரம்.

பூட்டிய மேசை அறையைத் திறக்கிறான். வரி ஆவணங்கள், காப்பீட்டுத் தாள்கள், புகைப்படங்கள். "குழந்தைகள் — தடுப்பூசி" என்ற கோப்புக்குக் கீழே — யாரும் தேடாத, யாரும் கேட்காத கோப்பு — அதன் கீழே, ஒரு துணியில் சுற்றியிருக்கிறது.

சிறிய நீல நாட்குறிப்பு.

இருபத்தாறு வருடம் இது அவனோடு பயணம் செய்திருக்கிறது. நீல அட்டை சாம்பல் நிறமாக மாறிவிட்டது. ஆறு குடியிருப்புகள், மூன்று வீடுகள், இரண்டு நாடுகள், ஒரு திருமணம், இரண்டு குழந்தைகள் — எல்லாவற்றின் வழியாக இது வந்திருக்கிறது. குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து வேண்டுமென்றே பாதுகாத்த ஒரே ஒரு பொருள்.

கவனமாகத் திறக்கிறான். மே 21, 1992.

மல்லிகைப் பூ இருக்கிறது. நகரவில்லை. பழுப்பு, கிட்டத்தட்ட ஒளி ஊடுருவும், காகிதத்தோடு அழுத்தமாக ஒட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. காலத்தின் இரசாயனம் இரண்டையும் இணைத்திருக்கிறது. அதற்கு அடியில் ரஜினியின் முகம் — காலத்தால் மங்கி, ஆனால் இன்னும் அங்கே. காவல் காத்தபடி.

மூக்குக்கு அருகில் கொண்டுவருகிறான். பல வினாடிகள் ஒன்றும் இல்லை. பிறகு — மிக மெல்லியதாக, இது கற்பனையோ என்று சந்தேகிக்கும் அளவு மெல்லிய — ஒரு கிசுகிசுப்பு. மல்லிகை அல்ல. மல்லிகையை நினைவுபடுத்தும் ஏதோ ஒன்று. நறுமணத்தின் பேய். நினைவின் நினைவு.

போதும்.

நாட்குறிப்பை மூடி நீண்ட நேரம் அமைதியான வீட்டில் அமர்கிறான். மேசை மணி 11:07 PM. தொலைவில் நெடுஞ்சாலையின் ஓசை. ஜன்னல் சிறிது திறந்திருக்கிறது. நறுமணம் இல்லாத, வரலாறு இல்லாத காற்று.

இணை பிரபஞ்சங்களைப் பற்றி நினைக்கிறான்.

ஒரு முறை Scientific American-ல் ஒரு கட்டுரை வாசித்தான் — குவாண்டம் இயக்கவியலின் "பல உலகங்கள்" விளக்கம். நாம் வாழும் இந்த உலகம் மட்டுமல்ல. ஒவ்வொரு "ஆம்" அல்லது "இல்லை"யும் — யதார்த்தத்தின் ஒரு புதிய கிளையை உருவாக்குகிறது. நாம் எடுக்காத பாதைகள் — வேறு கிளைகளில், வேறு நம்மால், வாழப்படுகின்றன. எல்லாமே ஒரே நேரத்தில். எல்லாமே உண்மையாகவே.

இது அவனுக்கு ஆறுதலாகவும் இருந்தது. பயமாகவும் இருந்தது.

ஏதோ ஒரு பிரபஞ்சத்தில், அன்று காலை மிதிவண்டி சந்திப்பில், அவன் சொன்னான்: "உஷா, நான் உன்னை விரும்புகிறேன்." அவள் சிரித்தபடி பதில் சொன்னாள் — "எனக்கும் தெரியும், கிரண். நீ சொல்ல எவ்வளவு காலம் காத்திருக்கிறேன்."

ஏதோ ஒரு பிரபஞ்சத்தில், அந்த ஒரு வாக்கியத்தை எழிலரசி சொல்லவே இல்லை. அவன் காத்திருந்தான். ஒரு நாள் தைரியம் வந்தது. அவளும் ஆம் என்றாள்.

ஏதோ ஒரு பிரபஞ்சத்தில், இப்போது இருவரும் — நாற்பத்தி இரண்டு வயது, அதே நாள், அதே கணம் — சென்னையில் ஒரு வீட்டின் வாசலில் அமர்ந்திருக்கிறார்கள். அங்கே நடு மதியம். வெள்ளிக்கிழமை — இந்த வாரம் அவன் இலகுவாக இருக்கிறது. தோட்டத்தில் ஒரு மல்லிகைச் செடி — அவள் தினமும் தண்ணீர் ஊற்றும் செடி — மதிய வெப்பத்தில் நிசப்தமாக நிற்கிறது, மாலை மணம் கொடுக்கக் காத்திருக்கிறது. குழந்தைகள் உள்ளே, ஒருவருக்கொருவர் சண்டை போடுகிறார்கள். அவள் சிரிக்கிறாள் — அந்தப் பழைய சத்தமான சிரிப்பு, காலம் கழித்தும் மாறவில்லை. "அவ்வளவு சுலபமா இருந்தது, இல்ல? நாம இரண்டு பேருமே என்ன பயந்தோம்?" என்று அவன் கேட்கிறான். "தெரியல," என்கிறாள், "ஆனா இப்போ பயப்படாம இருக்கோமே, அதுவே போதும்."

அந்த பிரபஞ்சத்திலும் வாழ்க்கை இருக்கிறது. அதற்குரியவை எல்லாம் இருக்கின்றன. ஆனால் அதனோடு — இது இருக்கிறது. அவளுடைய சத்தமான சிரிப்பு. பக்கத்து நாற்காலி காலியாக இல்லாதது.

இங்கே, இந்தப் பிரபஞ்சத்தில், ஒரு கதவு பூட்டிய அறையில், கிரண் ஒரு பழைய பூவைப் பார்க்கிறான்.

இரண்டு கிரண்களுக்கும் ஒரே வயது. ஒரே நினைவு. ஒருவன் சொன்னான். ஒருவன் சொல்லவில்லை.

கதவை மூடுகிறான். பூட்டுகிறான்.

ஜன்னலருகே நின்று வெளியே பார்க்கிறான். கலிபோர்னியா இரவின் விளக்குகள். தொலைவில் நெடுஞ்சாலையின் சத்தம்.

நாளை காலை எழுவான். பிள்ளைகளுக்கு breakfast. ஓட்டுநர் வந்து குழந்தைகளை பள்ளிக்கு அழைத்துப் போவார். அவன் office போவான். மீண்டும் மூன்று திரைகள், மீண்டும் கூட்டங்கள். மீண்டும் வாழ்க்கை.

ஆனால் அந்த மல்லிகைச் செடி இன்னும் அலுவலக மேசையில் இருக்கும். பிரியா நாளை கேட்பாள் — "தண்ணீர் ஊத்துறீங்களா? வாடாமல் இருக்குதா?" "ஆமாம்," என்பான். "மதியம் நல்ல மணம்," என்பான்.

அந்த மணம் அவனை எங்கே கொண்டு போகிறது — யாருக்கும் தெரியாது.

ஒருவேளை, அந்த இன்னொரு பிரபஞ்சத்தில், அதே நிமிடத்தில், சென்னையின் வாசலில் அமர்ந்திருக்கும் கிரணும் — மல்லிகை செடியைப் பார்த்து அரை நொடி அமைதியாகி, புன்னகைத்து — அவளுடைய கையை பிடிக்கிறான். எதற்கென்று அவளுக்கே தெரியாமல்.

மல்லிகை மணம். ஒன்றே — இரு உலகங்களையும் இணைக்கிறது.